Mapa myśli (mind map) to promienisty diagram z centralnym tematem pośrodku i rozgałęziającymi się od niego wątkami coraz większej szczegółowości. Spopularyzowana przez Tony'ego Buzana; działa, bo odzwierciedla skojarzeniowy sposób, w jaki ludzie faktycznie myślą - zamiast wymuszać liniową listę.
Analityk używa map myśli w trzech sytuacjach: notatki z wywiadu na żywo (rozmowa skacze po wątkach - mapa za nią nadąża, lista nie), dekompozycja tematu na warsztacie (co w ogóle składa się na problem?) oraz porządkowanie własnej głowy przed napisaniem dokumentu. To narzędzie do myślenia i odkrywania, nie do dokumentowania.
W MediFlow pierwszy warsztat projektowy zaczął się od mapy myśli z hasłem „rejestracja online" pośrodku. W kwadrans urosły gałęzie: kanały, płatności, powiadomienia, integracje, uprawnienia, wyjątki. Najcenniejsza okazała się gałąź „wyjątki", dorysowana pod koniec niemal od niechcenia - wyszło z niej sześć wymagań, których nie było w żadnej wcześniejszej notatce: wizyta dziecka bez własnego konta, pacjent bez numeru PESEL, rezerwacja przez opiekuna, lekarz odwołujący cały dzień przyjęć. Każdy z tych przypadków odkryty na produkcji kosztowałby wielokrotnie więcej.
Częsta pomyłka: używanie mapy myśli jako dokumentacji końcowej. Mapa jest czytelna dla tych, którzy byli przy jej tworzeniu - za miesiąc nawet autor nie odtworzy, co znaczyła gałąź „opiekun?!". Po warsztacie mapę trzeba przepisać na ustrukturyzowane wymagania, decyzje i pytania otwarte. Mapa to rusztowanie; rusztowań się nie oddaje klientowi razem z budynkiem.