Raport statusowy (ang. status report) to cykliczna, zwięzła informacja o stanie prac: co zrobiono od ostatniego raportu, co jest planowane, jakie ryzyka i blokery wymagają uwagi oraz jakie decyzje muszą zapaść - i do kiedy. Dobry status mierzy postęp względem planu, nie aktywność.
Analityk raportuje status własnych prac analitycznych (do PM-a, PO lub sponsora) i często współtworzy status całego projektu. To także narzędzie autoprezentacji: ludzie, którzy nie umieją raportować, bywają postrzegani jako ci, którzy nic nie robią - niezależnie od faktów.
Przykład (MediFlow). Cotygodniowy status analizy w projekcie e-rejestracji, cztery linijki. Zrobione: warsztaty z rejestratorkami trzech placówek, model procesu to-be zatwierdzony przez dyrektorkę operacyjną. Plan: specyfikacja przypadków użycia rezerwacji (UC-01...05). Ryzyko: dział prawny od dwóch tygodni nie odpowiada w sprawie umawiania wizyt przez pełnomocnika (córka pani Krystyny!) - blokuje 4 historyjki; potrzebna decyzja do 18 czerwca, inaczej wypada ze sprintu. Ostatni punkt to esencja dobrego statusu: konkretna decyzja, właściciel, termin, konsekwencja zwłoki.
Częsta pomyłka. Status jako lista czynności: "uczestniczyłem w spotkaniach, analizowałem wymagania" - to opis bycia zajętym, nie postępu. Odbiorcę interesuje dystans do celu i przeszkody na drodze. Druga, klasyczna: raportowanie "zielony, zielony, zielony, czerwony" - projekt-arbuz, zielony na zewnątrz, czerwony w środku, gdzie problemy ukrywano do momentu, w którym nie dało się już ich ukryć. Eskalacja ryzyka wcześnie to profesjonalizm, nie defetyzm. Trzecia pomyłka: ten sam raport dla zespołu i dla sponsora - sponsor potrzebuje trzech zdań i listy decyzji, nie protokołu.